‘Hey, anders ga je toch gewoon met ons mee naar Italië volgende week?’
Xmotion
Melchior ken ik inmiddels een jaar of twee, sinds we samen een wintersport begeleid hebben bij Stichting Xmotion. Dit is een non-profit organisatie die activiteiten, logeerweekenden en vakanties begeleidt voor jongeren en jong volwassenen met autisme en/of ADHD. (www.xmotion.nl)
We kenden elkaar nog niet maar het was humor op het eerste gezicht en legendarisch waren we in ieder geval direct, zeker toen een deelnemer ons vroeg: ‘Jullie kennen elkaar al van ver terug he?’.
Na deze week hebben we nog eens een nieuwjaarsborrel en vrijwilligersdag meegemaakt (waar ik ook David eens gesproken heb) tot we deze zomer weer op pad gingen voor Xmotion, deze keer op de huttentocht in Oostenrijk. Tijdens deze week hebben we veel gesproken (en gemompeld, ‘Ja ja..’, ‘Passt schön, oder?’, ‘Wie gehts mit dein kunden?’, ‘Genau, brutal!’ enzovoorts) over het Peak Project, opleidingen in de sneeuw, de opleiding tot IML van Melchior, en heb ik hier en daar laten vallen dat als ‘ie nog een cursist nodig had dat ik me dan aanbevolen hield. Na deze week vroeg Melchior in de bus naar huis ‘Dus jij wil nog wel een keertje de bergen in?’ waarop ik natuurlijk enthousiast ja zei. Melchior dacht even na, ‘He, anders ga je toch gewoon met ons mee naar Italië volgende week?’ en ik dacht even dat hij een grap maakte maar was toch echt serieus. ‘Ja, dan kijk ik even met de groep of ze dat wat vinden, met een beetje mazzel gaat Mammut ook akkoord en ga je mee!’.
’s Avonds volgde een berichtje dat de rest het ook een leuk idee vond (hoe meer zielen hoe meer vreugd) en dat nu een berichtje naar Mammut ging om te peilen of dat kon en er nog een setje kleding geregeld kon worden. Spannend, om met relatief onbekenden zo’n gave tocht te gaan doen als onderdeel van zo’n groot project waar het Dutch Alpine Team toch meer dan een jaar naartoe gewerkt had! Helemaal blij moest ik alleen nog wel op zoek naar tijd, geld en spullen om nog op korte termijn mee te kunnen. Gelukkig was dat allemaal in een week te regelen (bedankt broer Michiel en Base-camp.nl). Ook bij Mammut konden ze nog een extra teamlid waarderen (bedankt Kathrin!) en hoefden we ‘alleen’ nog even lang Mammut HQ te rijden in Zwitserland, op weg naar Italië.
Vertrek
Op zondag 26 augustus hebben we in de middag bij Melchior en Klaartje in Leiden afgesproken om te vertrekken naar Karlsruhe om daar de nachtstop te doen in een weghotel. Ik had Klaartje al een week eerder ontmoet toen we na de huttentocht terugkwamen en nu in de auto hadden we tijd zat om er achter te komen dat Klaartje niet werkte bij De Fancy, maar Defensie en dat ik minder verstand had van bergsport dan zij, haha.
Op maandag zijn we langs Mammut in Zwitserland gereden om daar mijn jas, broek en tas op te halen. We hoopten natuurlijk op een uitgebreid bezoek en/of tour door dit heldenbedrijf maar helaas, Kathrin was er niet dus hebben we kort haar collega gesproken. Het was leuk om te zien dat het project in volle gang was en aandacht kreeg met een lange lijst met de 150 toppen plus markering of ze al beklommen waren.
Hierna zijn we met flink wat lpg op die lollie doorgereden en kwamen we aan het einde van de middag aan op de camping waar David, Kristina, Susanne en Michael al waren en wij door David opgewacht werden met een koud biertje, heerlijk!
Daar hebben ik kennis gemaakt met de hele groep en zijn we lekker uit eten geweest. De sfeer was goed! Ik merkte dat iedereen er uiteraard heel veel zin in had en ik was blij dat ik niet de enige was die het wel spannend vond om de volgende dag te gaan vertrekken. In de avond de tassen gepakt en volgens mij begon elke zin met ‘Melchior..?’ en eindigde met een vraag over het inpakken en materialen. Waar zouden we toch zijn zonder onze team leader.
Rifugio Ponti
Dinsdag zijn we met de auto vertrokken naar Italië. Hier zouden we in een dorp vlakbij
de route naar de hut de gidsen ontmoeten. Het was leuk spelen in de auto op de bergweggetjes (Michael reed, en boy wat rijdt hij lekker door als hij enthousiast is!). In het enthousiasme zijn we helaas wel verkeerd gereden en was het even zoeken naar de gidsen. Na een detour van een half uurtje hebben we Veronika en Matteo opgepikt en zijn we naar de parkeerplaats voor de hut gereden vanwaar we 2,5 uur hebben gelopen naar het eerste checkpoint, Rifugio Ponti!
In de hut hebben we op het lager onze bedden opgemaakt (heerlijke 3-hoog-kraak-ik-lig-in-een-kuil-stapelbedden) en hebben we in de avond kunnen proosten met de hoop een voorspoedige tocht te hebben. Het inpakken van de tassen was moeilijk voor sommigen (David, Melchior) omdat we van de gidsen niks te veel mee mochten nemen. Voor onze vaste X-motion gidsen was het moeilijk afscheid nemen van de extra karabiners, bandschlines en prussiks.
The big day
Het was al vroeg dag op woensdag, de wekkers gingen om 5 uur en om half 6 vertrokken we in het donker. Hoofdlampjes op, achter de gidsen aan de morenenrug op en naar de gletsjer toe. Toen het langzaam licht werd ging ook te temperatuur omhoog en werd het wat lekkerder lopen. Veronika en Matteo hadden een aardig tempo en volgens mij kwamen we op schema aan bij de gletsjer waar we een korte pauze hadden en onze stijgijzers onder konden binden. Dit was spannend! Ik ging voor het eerst een gletsjer op en hoewel het aardig wennen was om soepel naar boven te lopen was alleen dit al een ongelovelijke ervaring. In twee touwgroepen gingen we naar boven: Matteo met Klaartje, David en Melchior, daarachter Veronika met Suzanne, Michael en ik. De ijzers geven een ontzettend goed gevoel op het ijs: je weet dat het verschrikkelijk glad is en je nooit zou kunnen blijven staan, maar als je je scherpe ijzers er goed in zet voel je dat je (mits voorzichtig) heel veel grip hebt. Dit is natuurlijk logisch, maar voor mij een heel onbekend en nieuw gevoel. Het is bijna vergelijkbaar met het carven over een harde, geprepareerde piste met je snowboard: zolang je je staalkanten goed in de ondergrond kan drukken blijf je met veel grip gaan, maar je moet geen gekke dingen doen om te blijven staan.
Na de gletsjer bleven we in dezelfde touwgroepen en vervolgden we al klimmend en klauterend de route. Dit was echt ontzettend gaaf! 2 weken eerder op de Hochsober gestaan en dat was heel prima te doen. Hier was de route echter wat ‘luchtiger’ (jaja, deze term op de Hochsober geleerd) en dat was toch echt wel spannend.
Omstreeks 12 uur bereikten we de top en was het toch echt tijd voor felicitaties, we hadden de top gehaald! Wat een gevoel om daar te staan en in de verte de hut te zien waar je vandaan gekomen bent. Lang om te genieten hadden we niet, we hadden een tight schedule en moesten weer aan de afdaling beginnen. Er wordt altijd gezegd dat het dalen moeilijker is dan het stijgen en verrek, ze hebben gelijk ook. Opeens zie je waar je vandaan komt en is het op sommige stukken toch wel ver naar beneden..
Na het klimmen en klauteren kwam weer de gletsjer en daarna konden we beginnen aan het laatste gedeelte van de afdaling. Hier merkten we toch wel dat het een lange dag aan het worden was. We raakten vermoeid en besloten Melchior, Klaartje en ik om nog een nacht in de hut te blijven. We feliciteerden elkaar nog een keer met de beklimming van deze waanzinnige berg, namen afscheid en David, Suzanne, Michael liepen met de gidsen door naar de auto’s.
In de avond in de hut met gloeiende koppies nog na kunnen genieten aan een welverdiend biertje, gevolgd door een goede nacht slaap. Voor een aantal andere bezoekers van de hut wat minder, maar dat is een verhaal voor later denk ik.
De volgende dag liepen we rustig naar beneden toe en hebben we op weg naar de camping in de auto eens goed een grote fastfoodketen bezocht. Niet dat we zulke ontberingen doorstaan hadden, of zo lang van de bewoonde wereld, maar man het viel toch wel heel erg goed! Op de camping konden we nogmaals proosten nu iedereen heelhuids beneden was, nu met lekkere champagne en een Whisky waar de honden geen brood van lusten maar ach, de naam was zo goed (Glenn Orgy, wie wil dat nou niet proberen?). Helaas leek het of het regenseizoen net begonnen was en hebben we de day after alleen maar kunnen wachten in de regen waarop we besloten om in plaats van de hele vrijdag in de regen te zitten en zaterdag te gaan rijden, maar op vrijdagochtend de spullen te pakken en wederom met een hoop gas op die lollie naar huis te rijden. Ook de terugreis was alweer een avontuur op zich, want wanneer rij je nou met een Jaguar op de Duitse autobahn terwijl de eigenaar van diezelfde Jaguar je aanmoedigt eens door te rijden! Na een heerlijke rit en 101 Barbecue hits kwamen we rond 12 uur aan in Leiden, namen we afscheid van elkaar en reed ik naar Almere toe, waar ik volgens mij het allerbeste verhaal had bij het kampvuur. In ieder geval vond ik het de beste week van mijn zomervakantie en was het nog lang genieten!
Melchior, Klaartje, David, Suzanne, Michael, bedankt! Ik heb echt genoten van de hele tocht met jullie!
